Trening na sucho z laserem w pointMoA — instrukcja krok po kroku

Trening na sucho to ćwiczenie spustu, celowania i obsługi broni bez ostrej amunicji. Zwykłemu treningowi na sucho brakuje jednego: informacji, gdzie poleciałby pocisk. Nabój laserowy ją daje — błyska przy każdym uderzeniu iglicy — a aplikacja pointMoA wyłapuje tę plamkę aparatem telefonu na wydrukowanej tarczy, zaznacza trafienie w milimetrach od punktu celowania i liczy skupienie serii. Wszystko dzieje się na telefonie, bez połączenia z Internetem.

Ten tekst jest instrukcją obsługi: od wyboru lasera, przez wydruk tarczy i ustawienie telefonu, po zapisaną sesję. Nazwy ekranów i przycisków podajemy tak, jak stoją w aplikacji (wersja 2.457, Android). Krótszy skrót tej instrukcji jest w samej aplikacji: w Szybkich tarczach, w trybie „Na sucho”, pod panelem „Jak to działa”.

Czego potrzebujesz

• Telefonu z aplikacją pointMoA i statywu albo pewnej podpórki. Telefon nie może się ruszać w trakcie serii.
• Naboju laserowego w kalibrze swojej broni. Czerwonego, o długości fali ok. 630–670 nm, o mocy do 5 mW (klasa IIIa), który błyska krótko po uderzeniu iglicy. Szczegóły — niżej, bo od rodzaju lasera zależy, co da się trenować.
• Tarczy wydrukowanej z aplikacji — z szarym polem i czterema znacznikami w rogach, w skali 100 % na A4, A3 albo A2. Zwykła tarcza papierowa się nie nada: aplikacja kalibruje kadr po znacznikach i szuka plamki na szarym polu.
• Rozładowanej broni i bezpiecznego tła — o tym zaraz.

Aplikacja nie jest związana z żadną marką laserów i żadnej nie poleca.

Najpierw bezpieczeństwo

Nabój laserowy w komorze nie czyni broni zabawką. Aplikacja nie włączy kamery, dopóki nie potwierdzisz czterech zasad przyciskiem „Potwierdzam i włączam kamerę”:

1. Broń rozładowana, magazynek wyjęty, komora sprawdzona wzrokiem i palcem.
2. W komorze wyłącznie nabój laserowy. Żadnej ostrej amunicji w pomieszczeniu.
3. Lufa skierowana w tarczę na bezpiecznym tle — nigdy w okno ani w stronę ludzi.
4. Telefon na statywie widzi całą kartkę; nie zasłaniaj obiektywu.

Do tego laser: klasa IIIa może uszkodzić wzrok. Nie patrz w wiązkę i nawet z nabojem laserowym nie celuj w ludzi ani zwierzęta.

Jaki laser — błysk czy światło ciągłe

Kamera szuka czerwonej plamki. Podczerwieni (np. 850 nm) aparat telefonu nie widzi, a zielonej plamki aplikacja nie liczy. Drugie pytanie brzmi: czy laser błyska, czy świeci stale.

• Nabój impulsowy daje krótki błysk — ok. 25 ms — po każdym uderzeniu iglicy. To on obsługuje strzelanie: serie swobodne i na punkty, trening na czas, drille, sprawdzian na patent i zerowanie wstępne serią strzałów.
• Laser świecący ciągle (nabój ze stałym światłem albo laser do osiowania lufy) w treningu strzeleckim jest dla aplikacji „nie strzałem”: na ekranie pojawia się „Wykryto światło ciągłe” i liczenie staje, dopóki nie zgaśnie. Przydaje się w treningu „Utrzymanie” i w zerowaniu wstępnym metodą „Obroty naboju”.

Jedna rzecz zaskakuje przy pierwszym strzale: nabój laserowy nie przeładowuje broni. Nie ma odrzutu, więc zamek się nie cofa i nic nie napina iglicy ani kurka. Pistolet iglicowy napinany zamkiem trzeba przeładować po każdym strzale, kurkowy SA — napiąć, a repetier — przeładować ruchem zamka. Raz za razem strzelają tylko DA/SA (kolejne strzały idą w DA, z cięższym spustem), DAO, rewolwer DA i broń z resetem zewnętrznym. Warto ustawić „Mechanizm spustowy” w karcie broni w Zbrojowni: przy drillu wielostrzałowym na czas formularz ostrzeże, gdy broń wymaga przeładowania po każdym strzale. I uwaga przy przeładowaniu: nabój laserowy bez kryzy zostaje w komorze, bo wyciąg nie ma go za co chwycić.

Gdzie to jest w aplikacji

Trening na sucho nie jest osobnym modułem w menu. Sesję zaczyna się na dwa sposoby:

• Dziennik → zakładka „Na sucho” → „Nowa sesja na sucho” — tu są też wszystkie zapisane sesje;
• ekran startowy → przełącznik „Na ostro / Na sucho” → „Nowy trening na sucho”.

Sesja to sześć ekranów aplikacji. Między pierwszym a drugim jest jeszcze krok poza telefonem: ustawienie stanowiska.

Krok 1: formularz i wydruk tarczy

Na ekranie „Nowa sesja na sucho” wybierasz rodzaj treningu, broń, nabój laserowy, dystans, format papieru (A4, A3 albo A2) i wzór tarczy. Dystans liczy się od wylotu lufy do kartki — od 0,5 do 100 m.

Wzorów jest kilkanaście, m.in. domyślny „Krąg z punktacją”, „Pierścień celowania”, tarcze ISSF 10 m w skali 1:1, figura NT-23P, popiersie, sylwetki IPSC, USPSA i IDPA, arkusze do drilli Dot Torture i VTAC oraz tarcza treningowa pointMoA 20/12/6 cm. Przycisk „Pobierz tarczę do druku (PDF)” daje plik w wybranym formacie.

Drukuj w skali 100 % i sprawdź linijką odcinek 100 mm wydrukowany na kartce. Aplikacja skali wydruku nie sprawdza, a kartka zmniejszona przez drukarkę „dopasowaniem do strony” przesunie każdą liczbę w wyniku. Kartkę przymocuj płasko, pionowo, dłuższym bokiem w górę — na ścianie albo tablicy.

Krok 2: ustaw telefon

Najczęstszy błąd: telefon przy strzelcu. Telefon stoi przy tarczy — 1–1,5 m od kartki, lekko z boku, poza linią strzału. To nie jest dystans strzelecki; ten wpisujesz w formularzu.

• Statyw, najlepiej z uchwytem na telefon. Nie trzymaj telefonu w ręce i nie ruszaj go w trakcie serii.
• Cała kartka i wszystkie cztery znaczniki w kadrze, a kartka zajmuje dużą część obrazu. Po kalibracji ekran pokazuje „Arkusz w kadrze: … px/mm” — potrzeba co najmniej 1 px/mm. Za mało? Przysuń telefon, użyj zoomu 2× (jeśli telefon go ma — przed kalibracją) albo większego formatu.
• Jedno źródło światła, bez odblasku na kartce i bez czerwonych diod w kadrze — każda czerwona plama to kandydat na strzał.

Krok 3: bezpieczeństwo i sygnał strzału

Ekran „Bezpieczeństwo” pokazuje cztery zasady z początku tego tekstu. Wybierasz na nim też „Sygnał strzału”: „Huk i głos” albo „Sygnał i wibracja” (domyślny). Telefon patrzy na tarczę, więc potwierdzenie strzału słyszysz, a nie widzisz. Dopiero „Potwierdzam i włączam kamerę” uruchamia podgląd.

Krok 4: kalibracja arkusza

Na tarczy z aplikacji kalibracja dzieje się sama: aplikacja szuka czterech znaczników i gdy je znajdzie, pisze „Znaczniki rozpoznane — kalibracja gotowa”. Od tej chwili liczy milimetry od punktu celowania arkusza.

Gdy znaczników nie widzi, podpowiada dlaczego — najczęściej to cień, odblask lampy na znaczniku, róg kartki poza kadrem, poruszony telefon albo kartka za daleko. Zawsze zostaje droga ręczna: dotykasz na podglądzie czterech rogów kartki zgodnie z ruchem wskazówek zegara (przytrzymany palec otwiera lupę) i zatwierdzasz przyciskiem „Zatwierdź kalibrację”.

Potem aplikacja nakłada na obraz zielone okręgi wzoru i prosi: „Sprawdź, czy okręgi pokrywają się z wydrukiem”. Jeśli się rozjeżdżają, kartka nie leży płasko albo format wydruku nie zgadza się z wybranym — trzeba to poprawić i skalibrować ponownie, zanim padnie pierwszy strzał.

Dwie rzeczy ustawia się przed kalibracją, nie po niej: zoom (zmiana kadru unieważnia geometrię arkusza) i aparat — przycisk „Zmień aparat” przydaje się tylko wtedy, gdy obraz jest wyraźnie szerszy niż w aplikacji aparatu. Główny aparat daje najwięcej pikseli na milimetr kartki.

Krok 5: test tła

Dziesięć sekund bez strzału. Aplikacja patrzy na kartkę i ustawia próg czerwieni pod światło w pokoju — inaczej czerwony odblask z lampy mógłby udawać strzał. Na czas testu wyłącz laser świecący ciągle: jego plamka trafiłaby do maski tła i zniknęła z detekcji.

Test da się pominąć, ale wtedy sesja nie dostanie oznaczenia „Wiarygodna”. To oznaczenie wymaga zaliczonego testu tła, ani jednego zdarzenia tła w trakcie i najwyżej jednej ponownej kalibracji.

Krok 6: strzelanie

Ekran „Strzelanie” ma trzy rodzaje serii:

• „Rozgrzewka” — liczy się poza wynikiem;
• „Kalibracja lasera (3 strzały z podpórki)” — laser siedzi w osi lufy, a optyka nad nią, więc bez korekty plamka leży poniżej linii celowania o wysokość optyki nad lufą. Trzy strzały z podpórki ustawiają poprawkę, z którą aplikacja pokazuje kolejne strzały;
• „Seria punktowana” — właściwy trening, zakończony przyciskiem „Zakończ serię”.

Każdy strzał pojawia się na rysunku tarczy razem z czasem i położeniem w milimetrach od punktu celowania. Przełącznik „Tarcza / Kamera” zmienia widok — widok tarczy celowo nie pokazuje obrazu z kamery. Gdy telefon drgnie, „Kalibruj ponownie” ustawia geometrię od nowa; „Zakończ trening” przechodzi do podsumowania.

Krok 7: podsumowanie i zapis

„Podsumowanie” zbiera strzały liczone, serie, rozrzut maksymalny i wiarygodność. Do sesji dopisujesz notatkę (światło, postawa, wnioski), a „Zapisz sesję” otwiera jej kartę z zakładkami „Sesja / Tarcze / Statystyki” i raportem PDF.

Wyniki z lasera nie mieszają się z ostrą amunicją: nie wchodzą do statystyk sesji i zawodów, przebiegu broni ani stanu amunicji. Mają własną zakładkę w Dzienniku, własne cele i rekordy, a zbiorcze statystyki — w Progresie, w widoku „Na sucho”: przegląd, analiza, cele, rekordy i wnioski.

Co możesz trenować

Rodzaj treningu wybiera się w formularzu:

• Swobodne — każdy strzał na tarczy, skupienie w kącie i w długości, bez punktów i czasu.
• Na punkty — punkty z pierścieni wydrukowanego wzoru. Z profilem broni aplikacja liczy też wynik „realny”: błąd celowania przeniesiony torem pocisku na dystans nominalny (bez odrzutu i czasu lotu).
• Na czas — sygnał startu po losowym opóźnieniu, czas pierwszego strzału, splity i par time. Czasy pochodzą z klatek wideo, z dokładnością ±33 ms.
• Drill — czternaście drilli z katalogu, każdy ze strefą, liczbą strzałów, dystansem nominalnym i par time: m.in. Bill Drill, FAST, Dot Torture, IDPA 5×5, VTAC 1–5, El Presidente oraz drille przeładowań 1R1 i 2R2. Wynik według reguły drilla — z karami i hit factorem tam, gdzie drill je przewiduje.
• Patent — sprawdzian PZSS: pięć strzałów w koło regulaminowe przeskalowane do dystansu domowego.
• Utrzymanie — z laserem świecącym ciągle: kilka odcinków utrzymania plamki w punkcie, każdy w wybranej postawie (stojąc, klęcząc, leżąc albo z podpórki). Wynik to promień RMS, elipsy, dryf i czas w strefie.
• Zerowanie wstępne — osobny rozdział niżej.

Zerowanie wstępne laserem

Zerowanie wstępne ustawia przyrządy tak, żeby pierwszy strzał na strzelnicy trafił w arkusz. Nie zastępuje zerowania ostrą amunicją — aplikacja pisze to wprost i nic z zerowania wstępnego nie trafia do modułu Zerowanie.

Potrzebna jest broń z przypisanym profilem Kalkulatora: z niego biorą się wysokość optyki, dystans zerowania, wartość kliku i kierunki wieżyczek. Przycisk „Pobierz kartę zerowania wstępnego (PDF)” daje arkusz z dwoma znakami: PC — tam ma patrzeć środek siatki, i PT — tam ma paść plamka lasera z osi lufy. Odległość między nimi aplikacja liczy z profilu broni.

Są dwa sposoby:

• „Seria strzałów” (domyślny) — nabój impulsowy, broń na podpórce, środek siatki na PC, pięć strzałów. Aplikacja pokazuje przestrzeliny, ich średni punkt trafienia i kliki — jak przy zerowaniu ostrą amunicją. Po poprawce oddajesz serię kontrolną. Niepewność: ±4 MOA.
• „Obroty naboju” — laser świecący ciągle, broń na podpórce. Nabój obraca się w komorze o 0°, 90°, 180° i 270°, a środek czterech plamek kasuje krzywo osadzony laser. Potem dotykasz ekranu tam, gdzie patrzy siatka, i „Policz kliki”. Niepewność: ±3 MOA.

Na koniec „Karta na strzelnicę (PDF)” zapisuje wynik na papierze — do zabrania na pierwszy strzał ostrą amunicją. Jak dokończyć zero na strzelnicy, opisuje przewodnik po zerowaniu.

Gdy coś nie działa

• Aplikacja nie widzi znaczników. Sprawdź, czy w kadrze jest tarcza „na sucho” z aplikacji, cała, i czy nie leży w cieniu. Ustaw telefon nieruchomo i daj mu chwilę na ostrość. Gdy znaczniki są, ale „arkusz leży bokiem” — powieś kartkę pionowo, dłuższym bokiem w górę. W każdej chwili zostają rogi wskazane palcem.
• Za mało pikseli na arkusz. Przybliż telefon, wydrukuj tarczę na A3 albo A2 albo skróć dystans.
• Plamki nie widać. Za ciemno albo tło zbyt czerwone: przyciemnij pomieszczenie, zmień podłoże, zbliż laser albo użyj mocniejszego (do 5 mW).
• Strzały giną albo się dublują. Plamka naboju świeci ok. 25 ms. Gdy tempo klatek spada poniżej 20 na sekundę, błysk potrafi wpaść między klatki — pomaga więcej światła w pokoju. Gdy telefon odmówi ręcznej ekspozycji, aplikacja ostrzega, że detekcja jest niepewna.
• Telefon drgnął. „Kalibruj ponownie” — inaczej wszystkie kolejne strzały przesuną się o ten sam błąd.

Uczciwie: aplikacja nie liczy plamek, których nie zobaczyła — nie da się policzyć czegoś, czego kamera nie zarejestrowała. Dlatego jest oznaczenie „Wiarygodna”, a we wnioskach w Progresie widać tempo klatek nagranych sesji.

Co dzieje się z obrazem z kamery

Kamera włącza się dopiero po potwierdzeniu zasad bezpieczeństwa i gaśnie z zamknięciem ekranu treningu. Klatki są przetwarzane wyłącznie na urządzeniu, w pamięci: aplikacja wycina z nich obszar wydrukowanej tarczy i szuka na nim plamki lasera. Klatek nie zapisuje ani nie wysyła — do sesji trafiają liczby: położenie i czas strzałów, wyniki oraz dane techniczne aparatu i kalibracji. Sygnały i komendy głosowe telefon tylko odtwarza; mikrofon nie jest używany. Szczegóły są w polityce prywatności.

Podsumowanie

• Laser czerwony, impulsowy, do 5 mW — do strzelania i drilli. Laser ciągły tylko do utrzymania i obrotów naboju.
• Tarcza z aplikacji w skali 100 %, sprawdzona linijką na odcinku 100 mm.
• Telefon przy tarczy, nie przy strzelcu: 1–1,5 m od kartki, z boku, na statywie, cała kartka w kadrze.
• Kalibracja i test tła przed pierwszym strzałem — to one decydują, czy wynik jest wiarygodny.
• Wyniki osobno od ostrej amunicji: Dziennik → „Na sucho” i Progres.
• Zerowanie wstępne ustawia przyrządy na pierwszy strzał; zero robi się ostrą amunicją.